نتایج برای کلمه hypomanic character

‌نخستین بار هلن دویچ (۱۹۳۳) بود که به موضوع هیپومانیای [شیدایی خفیف/نیمه‌شیدایی] شخصیت‌شناسانه پرداخت. پیشنهاد او این بود زیربنای این وضعیت یک انکار سرسختانه است. چنین افرادی آنچه را که از دست داده‌اند کم‌اهمیت می‌شمرند و به‌سرعت برایش چیزهای جایگزینی می‌یابند. اما «ما متوجه بی‌ارزشی موفقیت‌های آنان در مقایسه با انرژی صرف‌شده‌شان می‌شویم؛ چه روابط عاشقانه‌ای که خالی از حلاوت‌اند، برغم اینکه در ظاهر پرشور است؛ چه عملکردهایی که برغم زایایی مدامشان بی‌اثرند. این امر ناشی از به‌انحصاردرآوردن انرژی روانی در خدمت هدفی است که افراد مذکور برای خود ترسیم کرده‌اند: این یعنی مسکوت‌گذاشتن جراحت‌های ناشی از خودشیفتگی، یعنی سرکوب پرخاشگری و واکنش‌های ناشی از احساس گناه».* ایده‌های ملانی کلاین (1935) و دونالد وینیکات (1935) درباره‌ی دفاع‌های مانیک نیز به این زمینه مرتبط‌اند. اخیرا سلمان اختر (1984) مرور جامعی بر نوشته‌های روان‌کاوانه در خصوص شخصیت هیپومانیک انجام داده است. 

* Deutsch, Helene. The psychology of manic–depressive states with particular reference to chronic hypermania. In: Neuroses and Character Types (pp. 203–217). New York: International Universities Press, 1965, p.215

منبع:

Akhtar, Salman, Comprehensive Dictionary of Psychoanalysis, Karnac Books Ltd, 2009, p. 135.