نتایج برای کلمه Dionysian and Apollonian mentalities

به‌عقیده‌ی نیچه (و پیش از او شوپنهاور)، یونانیان باستان زیست انسان را هولناک و تراژیک می‌دانستند. نیچه در کتاب «زایش تراژدی» پیامدهای این دیدگاه را به بحث می‌نهد. در تحلیل او، یونانیان قادر بودند از طریق هنرهایشان زیستن را دگرگون سازند و بر آن صحّه بگذارند، لیکن با دو رویکرد متمایز. نگره‌ی ذهنی دیونیزوسی میل خودجوش و بی‌قید به افراط‌گری بود، حال‌آنگه نگره‌ی آپولونی معطوف به خویشتنداری و همسازی بود. هر یک از این دو شیوه‌هایی بودند برای صحّه‌‌گذاشتن بر زندگانی از طریق هنر. شیوه‌ی آپولونی پرده‌ای از زیبایی خلق می‌کرد و بر تن زندگانی می‌پوشاند. شیوه‌ی دیونیزوسی یکپارچگی زندگانی، از جمله دهشت‌هایش، را می‌پذیرفت. نیچه در باب شیوه‌ی دیونیزوسی می‌نویسد:
«ما آگاهیم که هر که پا به هستی می‌نهد باید آماد‌ه‌ی یک سرانجام اندوهناک باشد، ما ناگزیریم به دهشت‌های وجود فردی بنگریم، اما بر آن نیستیم که از هراس به حال جمود درآییم... ما آنِ ناپایی از هستی ازلی‌ هستیم... ما میل سرکش به هستی و بهجتِ بودن را درمی‌یابیم».*

لیکن نیچه در سال‌های بعدی زندگانی‌اش کوشید هر دو طریق را با هم تلفیق کند. 

*Nietzsche F. (1872) The Birth of Tragedy, trans. C.P. Fadiman, 1927. New York: Modern Library, p.17.

منیع:

Van Deurzen, Emmy & Raymond Kenward. Dictionary of Existential Psychotherapy and Counselling. Sage Publication. 2005. p.84.